domingo, 28 de diciembre de 2014

CLASICOS VIVA VOCE: ESOPO - FABULAS 1-10

(haz clic en el título para escuchar la fábula)

 
1. ΑΕΤΟΣ ΚΑI ΑΛΩΠΗΞ 

ετς κα λώπηξ φιλίαν πρς λλήλους σπεισάμενοι πλησίον αυτν οκεν διέγνωσαν βεβαίωσιν φιλίας τν συνήθειαν ποιούμενοι. κα δ μν ναβς πί τι περίμηκες δένδρον νεοττοποιήσατο, δ ες τν ποκείμενον θάμνον τεκεν. ξελθούσης δέ ποτε ατς π νομν ετς πορν τροφς καταπτς ες τν θάμνον κα τ γεννήματα ναρπάσας μετ τν ατο νεοττν κατεθοινήσατο. δ λώπηξ πανελθοσα ς γνω τ πραχθέν, ο μλλον π τ τν νεοττν θανάτ λυπήθη, σον π τς μύνης· χερσαία γρ οσα πετεινν διώκειν δυνάτει. διόπερ πόρρωθεν στσα, μόνον τος δυνάτοις σθενέσιν πολείπεται, τ χθρ κατηρτο. συνέβη δ ατ τς ες τν φιλίαν σεβείας οκ ες μακρν δίκην ποσχεν. θυόντων γάρ τινων αγα π' γρο καταπτς π το βωμο σπλάγχνον μπυρον νήνεγκεν· ο κομισθέντος π τν καλιν σφοδρς μπεσν νεμος κ λεπτο κα παλαιο κάρφους λαμπρν φλόγα νψε. κα δι τοτο καταφλεχθέντες ο νεοττο – κα γρ σαν τι τελες ο πτηνοπ τν γν κατέπεσον. κα λώπηξ προσδραμοσα ν ψει το ετο πάντας ατος κατέφαγεν.

λόγος δηλο, τι ο φιλίαν παρασπονδοντες, κν τν τν δικημένων κφύγωσι κόλασιν δι᾿ ἀσθενείαν, λλ' ον γε τν κ θεο τιμωρίαν ο διακρούσονται. 

2. ΑΕΤΟΣ ΚΑΙ ΚΟΛΟΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΙΜΗΝ 

ετς καταπτς πό τινος ψηλς πέτρας ρνα ρπασε· κολοις δ τοτον θεασάμενος δι ζλον [τοτον] μιμήσασθαι θελε. κα δ καθες αυτν μετ πολλο οίζου π κριν νέχθη. μπαρέντων δ ατο τν νύχων τος μαλλος ξαρθναι μ δυνάμενος πτερύσσετο, ως ποιμν τ γεγονς ασθόμενος προσδραμν συνέλαβεν ατν κα περικόψας ατο τ ξύπτερα, ς σπέρα κατέλαβε, τος ατο παισν κόμισε. τν δ πυνθανομένων, τί εη τ ρνεον, φη· “ς μν γ σαφς οδα, κολοιός, ς δ ατς βούλεται, ετός.” 

 οτως πρς τος περέχοντας μιλλα πρς τ μηδν νύειν κα π συμφορας προσκτται γέλωτα. 

3. ΑΕΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΝΘΑΡΟΣ 

ετς λαγων δίωκεν. δ ν ρημί τν βοηθησόντων πάρχων, ν μόνον καιρς παρέσχεν, κάνθαρον δν τοτον κέτευεν, δ παραθαρσύνας ατν ς γγς λθόντα τν ετν θεάσατο, παρεκάλει μ πάγειν ατο τν κέτην. κκενος περιδν τς σμικρότητος ν ψει το κανθάρου τν λαγων κατεθοινήσατο. δ π' κείνου μνησικακν διετέλει παρατηρούμενος το ετο τς καλις καί, ε ποτε κενος τικτε, μετάρσιος αρόμενος κύλιε τ ὠὰ κα κατέασσε, μέχρις ο πανταχόθεν λαυνόμενος ετς π τν Δία κατέφυγεν κα ατο δεήθη τόπον ατ πρς νεοττοποιίαν σφαλ παρασχεν. το δ Δις ν τος αυτο κόλποις τίκτειν πιτρέψαντος ατ κάνθαρος τοτο ωρακς κόπρου σφαραν ποιήσας νέπτη κα γενόμενος κατ τος το Δις κόλπους νταθα καθκεν. δ Ζες ποσείσασθαι τν κόπρον βουλόμενος ς διανέστη, λαθεν πορρίψας τ ά. π' κείνου τέ φασιν, περ ν καιρν ο κάνθαροι γίνονται, τος ετος μ νεοττεύειν.

λόγος διδάσκει μηδενς καταφρονεν λογιζομένους, τι οδες οτως στν δύνατος, ς προπηλακισθες μ δύνασθαί ποτε αυτν κδικσαι. 

4. ΑΗΔΩΝ ΚΑΙ ΙΕΡΑΞ 

ηδν πί τινος ψηλς δρυς καθημένη κατ τ σύνηθες δεν. έραξ δ ατν θεασάμενος, ς πόρει τροφς, πιπτς συνέλαβεν. δ μέλλουσα ναιρεσθαι δέετο ατο μεθεναι λέγουσα, ς οχ κανή στιν έρακος γαστέρα ατ πληρσαι, δε δ ατόν, ε τροφς πορε, π τ μείζονα τν ρνέων τρέπεσθαι. κα ς ποτυχν επεν· “λλ' γωγε πόπληκτος ν εην, ε τν ν χερσν τοίμην βορν παρες τ μηδέπω φαινόμενα διώκοιμι.” 

  λόγος δηλο, τι οτω κα τν νθρώπων λόγιστοί εσιν, ο δι' λπίδα μειζόνων τ ν χερσν ντα προίενται. 

5. ΑΘΗΝΑΙΟΣ  ΧΡΕΩΦΕΙΛΕΤΗΣ 

 θήνησιν νρ χρεωφειλέτης παιτούμενος π το δανειστο τ χρέος τ μν πρτον παρεκάλει ναβολν ατ παρασχέσθαι πορεν φάσκων. ς δ' οκ πειθε, προςαγαγν ν μόνην εχεν ν παρόντος ατο πώλει. νητο δ προσελθόντος κα διερωτντος, ε τοκς ς εη, κενος φη μ μόνον ατν τίκτειν λλ κα παραδόξως· τος μν γρ μυστηρίοις θήλεα ποκύειν, τος δ Παναθηναίοις ρσενα. το δ κπλαγέντος πρς τν λόγον δανειστς επεν· “λλ μ θαύμαζε· ατη γάρ σοι κα Διονυσίοις ρίφους τέξεται.” 

  λόγος δηλο, τι πολλο δι τ διον κέρδος οκ κνοσιν οδ τος δυνάτοις ψευδομαρτυρεν. 

6. ΑΙΓΕΣ ΑΓΡΙΑΙ ΚΑΙ ΑΙΠΟΛΟΣ  

απόλος τς αγας ατο π νομν πελάσας ς θεάσατο γρίαις ατς ναμιγείσας, σπέρας πιλαβούσης πάσας ες τ αυτο σπήλαιον εσήλασε. τ δ στεραί χειμνος πολλο γενομένου μ δυνάμενος π τν συνήθη νομν ατς παραγαγεν νδον τημέλει, τας μν δίαις μετρίαν τροφν παραβάλλων πρς μόνον τ μ λιμώττειν, τας δ θνείαις πλείονα παρασωρεύων πρς τ κα ατς διοποιήσασθαι. παυσαμένου δ το χειμνος πειδ πάσας π νομν ξήγαγεν, α γριαι πιλαβόμεναι τν ρν φευγον. το δ ποιμένος χαριστίαν ατν κατηγοροντος, ε γε περισσοτέρας ατα τημελείας πιτυχοσαι καταλείπουσιν ατόν, φασαν πιστραφεσαι· “λλ δι' ατ τοτο μλλον φυλαττόμεθα· ε γρ μς τς χθς προσεληλυθυίας μειζόνως τν πάλαι σ προετίμησας, δλον τι, ε κα τεραί σοι μετ τατα προσπελάσουσιν, κείνας μν προκρινες.”  

λόγος δηλο μ δεν τούτων σμενίζεσθαι τς φιλίας, ο τν παλαιν φίλων μς τος προσφάτους προτιμσι, λογιζομένους, τι καί, ν μν γχρονιζόντων τέροις φιλιάσωσιν, κείνους προκρινοσιν. 

7. ΑΙΛΟΥΡΟΣ ΚΑΙ ΟΡΝΕΙΣ 

αλουρος κούσας τι ν τινι παύλει ρνεις νοσοσι, σχηματίσας αυτν ες ατρν κα τ τς πιστήμης πρόςφορα ναλαβν ργαλεα παρεγένετο κα στς πρ τς παύλεως πυνθάνετο ατν, πς χοιεν. α δ ποτυχοσαι· “καλς”, φασαν, “ἐὰν σ ντεθεν παλλαγς.

  οτω κα τν νθρώπων ο πονηρο τος φρονίμους ο λανθάνουσι, κν τ μάλιστα χρηστότητα ποκρίνωνται. 

 8. ΑΙΣΩΠΟΣ ΕΝ ΝΑΥΠΗΓΙΩΙ 

Ασωπός ποτε λογοποις σχολν γων ες ναυπήγιον εσλθε. τν δ ναυπηγν σκωπτόντων τε ατν κα κκαλουμένων ες πόκρισιν Ασωπος λεγε τ παλαιν χάος κα δωρ γενέσθαι, τν δ Δία βουλόμενον κα τ τς γς στοιχεον ναδεξαι παραινέσαι ατ, πως π τρς κροφήσ τν θάλασσαν. κκείνη ρξαμένη τ μν πρτον τ ρη ξέφηνεν, κ δευτέρου δ κροφήσασα κα τ πεδία πεγύμνωσεν. “ἐὰν δ δόξ ατ κα τ τρίτον κπιεν τ δωρ, χρηστος μν τέχνη γενήσεται.” 

  λόγος δηλο, τι ο τος κρείττονας χλευάζοντες λανθάνουσι μείζονας αυτος τς νίας ξ ατν πισπώμενοι. 

9. ΑΛΩΠΗΞ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΣ 

λώπηξ πεσοσα ες φρέαρ πάναγκες μενε πρς τν νάβασιν μηχανοσα. τράγος δ δίψ συνεχόμενος ς γένετο κατ τ ατ φρέαρ, θεασάμενος ατν πυνθάνετο, ε καλν εη τ δωρ. δ τν συντυχίαν σμενισαμένη πολν παινον το δατος κατέτεινε λέγουσα ς χρηστν εη κα δ κα ατν καταβναι παρνει. το δ μελετήτως καθαλλομένου δι τ μόνην ρν τότε τν πιθυμίαν κα μα τ τν δίψαν σβέσαι ναδναι μετ τς λώπεκος σκοποντος χρήσιμόν τι λώπηξ φη πινενοηκέναι ες τν μφοτέρων σωτηρίαν. “ἐὰν γρ θελήσς τος μπροσθίους πόδας τ τοίχ προσερείσας γκλναι κα τ κέρατα, ναδραμοσα ατ δι το σο νώτου κα σ νασπάσω.” το δ κα πρς τν δευτέραν παραίνεσιν τοίμως πηρετήσαντος λώπηξ ναλλομένη δι τν σκελν ατο π τν ντον νέβη κα π' κείνου π τ κέρατα διερεισαμένη π τ στόμα το φρέατος ηρέθη κα νελθοσα πηλλάττετο. το δ τράγου μεμφομένου ατν ς τς μολογίας παραβαίνουσαν λώπηξ πιστραφεσα επεν· “ οτος, λλ' ε τοσαύτας φρένας εχες, σας ν τ πώγωνι τρίχας, ο πρότερον ν καταβεβήκεις πρν τν νοδον σκέψω.” 

 οτω κα τν νθρώπων τος φρονίμους δε πρότερον τ τέλη τν πραγμάτων σκοπεν, εθ' οτως ατος γχειρεν. 

10. ΑΛΩΠΗΞ ΚΑΙ ΛΕΩΝ 

λώπηξ μηδέποτε θεασαμένη λέοντα πειδ κατά τινα συντυχίαν πήντησε, τ μν πρτον δοσα οτως ξεταράχθη, ς μικρο ποθανεν. κ δευτέρου δ ατ πιτυχοσα φοβήθη μέν, λλ' οχ οτως ς τ πρότερον. κ τρίτου δ θεασαμένη οτω κατεθάρρησεν ς κα προσελθοσα ατ διαλέγεσθαι.

λόγος δηλο, τι συνήθεια κα τ φοβερ τν πραγμάτων καταπραΰνει.




No hay comentarios:

Publicar un comentario